Himalaya impressie

Deboche - Khumjung

28 december 2007

Gisteren hadden wij een vrije dag. An bracht de dag door zittend in de zon. Ze genoot van een spelletje Mikado met de gids, de eigenaar van de lodge en de dragers. Ze spelen zo fanatiek en geconcentreerd. Ik ben wat onrustiger en ga naar Panboche, het volgende dorp. Onderweg ontmoet ik een leuk Engels stel op weg naar Everest Basecamp en een Australisch echtpaar. Zij waren hier ook al 25 jaar geleden. Er is niet veel veranderd vinden ze behalve in Panboche. Dat bestond toen uit 2 gammele hutjes en is nu een welvarend dorp met een aantal prachtige lodges. Een jongetje speelt met een zelfgemaakte hoepel.

Terug in de lodge heb ik nog steeds geen zitvlees. Direct achter de lodge ga ik het bos in dat bergopwaarts voert. Ik heb geluk want na nauwelijks 100 m zie ik iets bewegen tussen de bomen. Heel voorzichtig sluip ik dichterbij. Het is een klein reeachtig dier. Later hoor ik dat het een muskushert is.

Maar wij staan om 8 uur klaar om te vertrekken. Het is koud aan de schaduwzijde van de berg. Handschoenen zijn geen overbodige luxe. De eigenaar van de lodge zit boven in een boom om nieuwe gebedsvlaggetjes op te hangen. De oude zijn tot op de draad versleten. Na de dubbele hangbrug gaan wij vlak voor Panboche links omhoog richting klooster. Opeens zijn er een stel berggeiten te zien. De bok met zijn lange haren maakt indruk. Wij klimmen gestaag tot ruim 4000 m hoog. Aan de overkant van het dal is in de diepte de lodge nog te zien goed herkenbaar aan de nieuwe vlaggetjes. Ook het klooster van Tenboche blijft het grootste deel van de tocht in ons gezichtsveld.

Wij dalen naar Phroste voor een lunchstop. Daarna dalen wij nog verder tot rivierniveau. Eenmaal aan de overkant begint het klimmen opnieuw, weer tot 4000m. Na 8 uur lopen bereiken wij Khumjung, de belangrijkste plaats van deze streek. Vlak daarvoor zien wij een aantal Impean fazanten, de nationale vogel van Nepal. Onze lodge ligt aan het grote plein met de twee stupa's en de highschool. Op het schoolterrein staat ook een buste van Edmund Hillary. Na een heerlijke warme douche, een ongekende luxe op deze tocht, zijn wij weer helemaal fit.

Vliegen, site-seeing en meer toeristische activiteiten

In Kathmandu

Vliegen naar Lukla

Tijdverdrijf tijdens de trek

Swayambunath

Pashupatinath en Bodanath

Patan

De trekking

Dan zal ook ik eindelijk, na het genieten van alle andere bijdragen op dit blog, eens een poging wagen ook iets achter te laten.

Hoewel ik trouw elke dag mijn verslag heb bijgehouden, ben ik toch nooit echt erg bedreven geweest in het opschrijven van boeiende verslagen en dus zal ik het houden bij een paar fotootjes mijnder zijde....

Sir Edmund Hillary overleden

Sir Edmund Hillary, hier gefotografeerd op Scott Base, Antarctica, in januari 2007. foto Wayne Drought/AP Photo

Bron: De gelderlander

Eerste bedwinger Mount Everest overleden
WELLINGTON (ANP) - De Nieuw-Zeelander Sir Edmund Hillary, die met zijn Nepalese sherpa Tenzing Norgay als eerste de top van de Mount Everest bereikte, is op 88-jarige leeftijd overleden. Dat heeft de Nieuw-Zeelandse premier Helen Clark vrijdag laten weten.
Zie ook:Hillary, bescheiden en verlegen alpinist
Op 29 mei 1953 bereikten het duo de 8848 meter hoge top in het Himalayagebergte. De legendarische bergbeklimmer, avonturier en filantroop is de bekendste Nieuw-Zeelander die ooit heeft geleefd'', aldus Clark.

Hillary begon als tiener met klimmen in de Nieuw-Zeelandse Alpen. Na een kortstondige carrière als imker nam hij in 1951 deel aan een mislukte expeditie naar Mount Everest. Twee jaar later bereikte hij als lid van een Britse expeditie de top van Everest, en dit maakte hem op slag beroemd.Na de bedwinging werd Nepal, waar de Mount Everest ligt, zijn tweede thuis. Hillary zette zich jarenlang in voor de ontwikkeling van de onherbergzame en achtergebleven Himalaya. Zo stichtte Hillary in de regio de eerste school en het eerste ziekenhuis. In 2003 werd hij ereburger van Nepal.

Reflectieve ervaringen van Vincent

Bijgaand de Nepalreis vanuit mijn perspectief, veel leesplezier!

Groet Vincent

Kathmandu, 23 december 2007



De tijd dodend, zittend op het vliegveld voor de vlucht naar Lukla neem ik de pen bij de hand; weinig geslapen vannacht, dus dat houd je dan wakker ;-)

Pittige reis gehad, zo’n 25 uur onderweg geweest met diverse vertragingen. Qatar bezocht al was het alleen maar het vliegveld van Doha.

Bij de transfer in Londen de rest van de groep ontmoet en de klassieke stadia van groepsdynamica blijken zich ook nu weer te voltrekken. Altijd even wat afwachtend gedrag en puzzelen met de namen.

Jan & Anneke, Sylvia & Ursula en de rest alleen geboekt; Twan, Ger, Martine en ik en uiteraard Ans de gids die we op het vliegveld van Kathmandu ontmoeten. Mooi toch hoe dat gaat; je kent elkaar niet en toch vertrouw je elkaar snel als je even je tas wil laten staan voor het een of ander zoals duty free shoppen - meesttijds kijken en niet kopen - of naar de wc.

De aankomst op Kathmandu Airport was wel even een shock; meer qua ‘kleur, geur en smaak’ dan van cultuur; dat laatste kwam een dag later (gisteren). Smog en viezigheid drongen mijn neus en ogen binnen. De chaos op de weg (men rijdt er overigens links) en alle miniwinkeltjes waren ook even wennen. Gelukkig gingen we niet gelijk de volgende dag door; eerst wat relaxen en dat kwam tot uitdrukking in het verkennen van de oude, middeleeuws aandoende oude stad inclusief Durbar Square met de diverse tempels en paleizen en minstens vier hoogst opdringerige (voor ons wannabe) tourguides. Sommigen van hen kwamen tot zes keer terug!

Overigens was het hotel vrij basic en sliep ik samen met Twan op de kamer. De eerste nacht sliep ik als een blok; de 2de nacht (afgelopen nacht) vrijwel niet. Vanochtend om 04.23 uur ging de wekker en hoewel ik wel moe ben, is het wel te doen. Gisteren met de ‘singles’ veel gelachen met / om Martine toen ze in een restaurant, zonder te vragen of degene er wel behoefte aan had, de ober het begrip van turven ging uitleggen bij het opnemen van de bestellingen. Docent ben je of niet; ik ben in ieder geval niet de enige die regelmatig de neiging heeft om anderen van alles uit te (willen) leggen ;-).

Namche Bazar, 25 december 2007

‘Rustdag’ in Namche Bazar; herstellende van wat ik zelf denk een voedselvergiftiging in combinatie met hoogteziekte doe ik het vandaag rustig aan. Dus tijd om te schrijven vanuit de lodge met een magnifiek uitzicht.



Grootste deel (zes van de acht) van de groep is nog met een korte wandeling bezig, maar zo’n relaxdag is dus geen straf en ik begin me langzaamaan ook weer wat beter te voelen.

Een ervaring uit Kathmandu die nog het beschrijven waard is, is de volgende. Twan en ik kregen na aankomst in het hotel de sleutel van de kamer (406) en de sleutel brak direct af toen we deur op slot wilde draaien. Met mijn pincet kon ik het afgebroken deel nog net uit het slot vissen, maar het mooie was dat een jongen van het hotel met een bak met zo’n 200 sleutels aan kwam zetten om te kijken of er een reservesleutel bij zat! Dit bleek echter niet het geval te zijn, aangezien we toen we terugkwamen er een nieuw slot op de deur zat. Nepalese efficiëntie in progress zullen we maar zeggen ;-)

De vlucht van Kathmandu naar Lukla was het wachten waard; in een vliegtuig waar nog geen 20 personen in kunnen inclusief bemanning (altijd een plek bij het raam) vlogen we een half uur door de bergen en hadden we ons eerste uitzicht op Mt Everest!

De lunch in Lukla was lekker; het Nepalese gerecht Dal Baht voor het eerst gegeten; rijst met linzensaus en wat groenten. De eerste wandeling was mooi en niet al te pittig. ’s Avonds wel trek en een extra bord nasi gekregen. Biertje erbij; niets aan de hand, maar ik werd later toch ziek. Koude kamer, hoge hartslag en misselijkheid ten top. In de ochtend was ik geen klap waard en kon ik met veel moeite enkele happen van mijn apple pancake weg krijgen.

Misselijk en wel toch vertrokken; het is wel een helletocht geworden! Geen koolhydraten in mijn lijf en veel vet heb ik toch al dan niet en dan zeven uur wandelen en geloof ik 800 meter stijgen is dan écht zwaar. Zwaar hijgend en puffend de eindstreep gehaald; zo heftig en emotioneel had ik het nog niet meegemaakt; de inspanningen van de Marmotte fietstocht van afgelopen zomer verbleekte zowaar; een ervaring waar ik totaal geen rekening mee had gehouden…. weer wat geleerd dus…



Het hijgen en zwaar ademen duurde nog de hele avond (voor het eten nog met koorts rillend én zwetend nog een uurtje op bed gelegen) en een groot deel van de nacht. Vanochtend wel weer redelijk ontbeten en gisteravond weer wat (knoflook!)soep en spaghetti op.
Namche Bazar is de hoofdstad van de sherpas en voor Nepalese bergbegrippen een grote stad. Het uitzicht is hier wonderschoon en zittend in een lodge waar het warm is, er lekkere banken zijn en er drie lama’s in de ruimte zitten te prevelen voor de zieke man van de ‘oma’ van deze lodge, is het toch een mooie dag die ik grotendeels samen met Martine doorbreng die ook nog niet geheel op krachten is deze reis.






Deboche, 27 december 2007

Vandaag wederom een ‘rustdag’ na wederom een zware nacht in een houten hutje dat voor een lodge dient door te gaan. Veel primitiever kan het (wat mij betreft) niet. En toch heb je eigenlijk niet zo veel nodig denk je dan: (elektrisch) licht in je lodge en niet met de zaklamp naar de wc lijkt niet teveel gevraagd en kan je al gelukkig maken, maar zelfs deze basiszaken zijn niet overal aanwezig. Ach ja, je overleeft het wel. Je gaat de stroomstoring van de Bommelerwaard van onlangs weer in perspectief zien (en zowaar: later in Kathmandu kennen ze het begrip van de geplande stroomonderbreking; enkele avonden zitten we met kaarslicht in het café en het restaurant omdat van 17.00 – 20.00 uur de wijk zonder stroom zit).

Mooie momenten zitten soms in kleine ervaringen: als ik op een vroege morgen, na enkele dagen zonder douche of iets wat er voor door zou kunnen gaan, een poging waag om mijn met shampoo ingesmeerde hoofd schoon te spoelen en daar zelf niet direct in slaag en er vervolgens een aardige Nepalees een beker met warm water pakt en die zonder te vragen over mijn hoofd giet, zodat de shampoo wél van mijn hoofd geraakt, dan voelt dat als een gelukzalig moment.

De wandeldag van Namche naar Deboche was mooi; ik had weer een deel van mijn krachten terug (50%) en hoewel de klim naar het klooster (waar ik zojuist een ceremonie heb meegemaakt) pittig was, was ik wel weer meer in staat om van het wandelen en de omgeving te genieten. De afgelopen nacht was weer moeizaam zoals gezegd; de wandelingen overdag zijn voor mij minder zwaar (op de dag naar Namche na) dan de nachten. Toch aardig last van hoogteziekte deze dagen. Het is fijn om te merken dat de groep met me meeleeft en meedenkt en o.a. paracetamol uitdeelt; ik heb totaal 6 paracetamol geslikt; dat is voor mij doorgaans een hoeveelheid voor drie jaar..

‘Je lichaam als coach’, ‘Grenzen accepteren’ en ‘Genieten van het moment’; het zijn wederom dezelfde thema’s die ook tijdens deze vakantie (gelijk als in het ‘normale’ leven) bij me spelen. Wat dat betreft maakt het niet uit of je de Marmotte fietst (voor de liefhebbers: http://www.sportcommunication.com/GT/epreuve2.php?langue=1&trophee=128), in de Himalaya wandelt of door het bos bij De Bilt rent.


Khumjung, 29 december 2007

Voor het eerst tijdens de trekking voel ik me fysiek weer (vrijwel) oké. Hoofdpijn weg, misselijkheid weg, eetlust terug en vanochtend voor het eerst sinds een week een kop koffie gehad. Gisteren was de zwaarste én de mooiste wandeling. Het hoogste punt bereikt dat op ongeveer 4000 – 4100 meter lag. Prachtige paden, berggeiten en af en toe een snelle stokkenafdaling; da’s toch mooi! Naast de berggeiten ook de nationale vogel gezien. Helaas niet op de foto gekregen. ’ s Avonds nog gescrabbeld met daarbij Pringles van een half jaar over de datum. De cola smaakte me ook goed.


Kathmandu, 31 december 2007

Back in Buddha-hotel again.. De wandeltocht van Khumjung via Namche (toeristische tussenstop + lunch) naar Monzo was relaxed. Vrijwel alles was dalen en het ging in een rustig en relaxed tempo. Dag 7 van het wandelen en het was mijn eerste echt fitte dag! De laatste wandeldag van Monzo naar Lukla waar we nog overnacht hebben, was, ondanks dat het dezelfde weg terug was als heen, toch nog mooi. Van de heenweg had ik namelijk vanwege mijn ellendige toestand niet veel meegekregen.





Het laatste stukje richting Lukla nog een ‘wedstrijdje’ gedaan en het deed me toch goed om, onder hoge, maar prettige inspanning, lekker voorop te lopen (de competitiedrang zal me nooit helemaal verlaten…).














Kathmandu, 3 januari 2008

Het zit er bijna op; nog ruim één dag en dan vliegen we weer terug naar Hollandia. Het overall reflecteren en evalueren is deels al begonnen, maar het noteren van de ervaringen van de laatste dagen staat vooralsnog eerst op het program.
Oudjaarsdag werd een langgerekte ervaring. In de ochtend nog wat zenuwachtig gedoe om snel naar het vliegveld te gaan (Uncle raakt al snel bezweet deze ochtend), waar we alsnog een tijdje moesten wachten om wederom een spectaculaire vlucht (de start staat op film!) richting Kathmandu waar we fris gewassen en geschoren ’s avonds aanschuiven aan het diner in New Orleans. Het was aldaar wat fris (ik zat relatief ver weg van de kachel), maar het was wel bijzonder gezellig én lekker (vier gangen diner). Vervolgens in Sam’s Bar oud & nieuw gevierd met een select gezelschap en een dronken Taiwanese Amerikaan, genaamd Sean die zich, tezamen met zijn Tibetaanse vrouwenclan, toch leek te vermaken.

We (Twan, Ger en ik) wilden nog wat livemuziek beleven en dat is wel deels gelukt in een tent waar we met een Nepalees bandje in gesprek raakte. Vervolgens bij ‘Funky Buddha’ terecht gekomen, waar een housefeest in de tuin werd gegeven en we, met de nodige wijn en bier achter de kiezen, heerlijk hebben gedanst. Zoals overal kom je Nederlanders tegen, zo ook in Funky Buddha. Om 5.45 uur lagen we eindelijk in bed; moe maar voldaan. Twan had zijn backpackersgevoel terug; Ger vermaakte zich prima tussen de jeugd en ik heb e.e.a. aanschouwt en ervaren; prima.

Nieuwjaarsdag begon derhalve wat laat; de afspraak met Martine van 11.00 uur hebben we helaas naar 14.00 uur moeten verplaatsen (Martine; nogmaals mijn c.q. onze excuses!). Wel nog met de ‘jongeren’ naar de ‘Apentempel’ geweest ’s Avonds lekker bij de Italiaan gegeten (La Dolce Vita; toptent inclusief goede espresso!). Ik had die avond zoals eerder deze vakantie een vegetarische pizza. In de bergen was geen vlees voorradig, maar terug in Kathmandu had ik er ook niet veel behoefte aan. Twan werd niet lekker en ging voor het toetje naar huis; gelukkig bleek het later wel mee te vallen. Met Ger nog een live bandje gezien waarvan de zangpartij steeds minder van kwaliteit werd. Gisteren met de totale groep op stap geweest; eerst naar hét hindoestaanse bolwerk van Nepal waar in een deel van het tempelcomplex een bejaardenhuis is gevestigd. Was toch een beetje aapjes kijken (echte apen waren er overigens ook weer) en dat voelde deels ongemakkelijk. Het ritueel der lijkverbranding hebben we daar ook, op gepaste afstand, geobserveerd. Echter; ook al zit je aan de andere kant van de rivier; het blijft voyeurisme, maar niemand lijkt zich eraan te storen.

Recycling en vervuiling gaan hier in Nepal hand in hand; zoals zeker ook te zien was bij de lijkverbranding. Zelfs het half verkoolde brandhout werd weer uit het water gevist net als het kleed waar de dode in eerste instantie op lag. De heilige rivier fungeert bij dit alles als vuilnisbak; uit het oog uit het hart voor wat betreft het afval… en ‘de een zijn dood de ander zijn brood’ gaat hier vrijwel letterlijk op..


Kathmandu, La Dolce Vita; 3 januari 2008

De opdringerige verkopers irriteren niet sterk, maar het blijft wel ongemakkelijk voelen. Zendings- en / of bekeringsdrift ten aanzien van de ‘arme zielen’ van Nepal heb ik niet; het arm – rijk besef is voor mij echter deze dagen wel toegenomen. Milieumaatregelen ga je hier ook in perspectief zien. Gebrek aan hygiëne vind ik echter het opvallendste punt. Je schuift je grenzen vanzelf op (je hebt ook geen keus); maar vies blijft het hier. In die zin vond ik een zin op de muur in Sam’s Bar ook typerend: ‘I love hygiene not Nepal’. o.i.d. Daarachter stond door iemand anders geschreven: ‘Go to Japan’.


‘Vakantiewoorden en – uitdrukkingen’

- Harmonicastop
- Harmonicamoment
- Gevoelshoogte
- Pas op: GAMMA!
- Pringles? Ja lekker!!
- Kodak-momentje
- Is er ook iets met vlees?
- Turven kun je leren… (inside info voor Ger, Twan, Martine en Vincent)
- No, we do not want a guide; we already told you 6 times!
- 'Twalking': oftewel talking & walking: zonder enige twijfel benoem ik Ursula hierbij tot
koningin van Everest 'twalking' ;-)
- 'Sunflower' (deze bijnaam zal ik zelf nooit meer vergeten..)


Utrecht, 6 januari 2008


Back home again; de laatste bijdrage aan dit vakantieverslag. Na een bijzonder lange en vertraagde reis gisteravond tegen half negen in de avond teruggekeerd. Zonder slaapzak, zonder grote bagage en daarmee ook zonder huissleutel, maar met één telefoontje werd ook dat probleem getackled en heeft het bezoek nog een kop thee bij mij gedronken en de eerste verhalen van mij aangehoord.


Tot Doha ging het goed; aldaar i.p.v. drie zo’n 8 uur gewacht en dan is een nachtje doorhalen op een vliegveld niet gemakkelijk. Het geregel van een ticket van Parijs naar A’dam (dit laatste ticket hadden we niet gekregen in K) en het gezoek naar een lunchtent die onze lunchvouchers accepteerde zou in een slechte film niet misstaan. Eén van de Franse horecadames maakte de weinig vriendelijke basishouding van de Fransen waar door bot en met ongeloof te reageren op de vouchers die eruit zagen als boardingpassen.

De energie was ook bij mij op en ik vond het wel oké om zelf mijn lunch bij de Mac D te betalen. Bleek de bon daar uiteindelijk wel geldig; Martine had nog de geest om het toch nog eens te vragen. Ik heb mijn
bon uiteindelijk gedoneerd aan een onbekende gast; hij ook weer blij.

Na 31 uur reizen eindelijk op Schiphol; zeven uur later dan gepland. En dan komt je bagage niet op de band; kan er ook nog wel bij. Gelaten de formulieren ingevuld, maar tot op heden geen bericht en dat vind ik nu toch wel minder prettig. Ik was overigens niet de enige; van vier van de acht was de bagage er nog niet (naschrift: de maandagavond na onze terugkomst had ik al mijn spullen gelukkig ongeschonden terug).

Ondanks de mindere momenten had ik deze reis niet willen missen; ik zie het als een verrijkende ervaring en tegelijkertijd besef ik ook terdege dat het een enorme luxe is om dit soort keuzes te kunnen maken in je leven in vergelijk met de gemiddelde Kathmandunees.