Oudejaarsdag 2007

Vanmorgen al vroeg opgestaan omdat onze bagage al om 7.00 uur op het vliegveldje van Lukla moest zijn voor de security check. Wij ontbijten met een bananenpancake. De vraag die iedereen bezig houdt is; wordt er gevlogen en zo ja op tijd? Het is vaak mistig in Kathmandu en dan worden de vluchten uitgesteld. Dat overkwam ons ook op de heenreis. Maar " Uncle", onze gids, komt hijgend terug naar de lodge met de mededeling; "Laten wij gaan!" Iedereen grijpt zijn dagrugzak en spoedt zich door de opengelegde straatjes van Lukla naar het vliegveldje. De persoonlijke security check werd uitgevoerd door een vrouwelijke militair. " Do you have matches or a light?" " No" " Fill in your nationality". Hetgeen ik braaf doe en ik mag door. Van tassencontrole, poortjes of persoonlijk fouilleren is geen sprake. Het is erg koud in de wachthal en er is geen enkele voorziening. De tea stall en de bookstall bestaan niet meer.

Dan komt er een vliegtuig binnen van Yeti Air. Een poos later nog een. Na twee uur komt eindelijk het lang verwachte vliegtuig van Agni Air binnen. De start is spannend. De baan is erg kort en gaat bergafwaarts. Een zucht van verlichting, wij zijn los net voor het eind van de strip. Maar eenmaal in de lucht is het ook niet direct een feestje. Harde wind zorgt voor veel turbulentie en dat is op zijn zachtst gezegd even wennen.

Het uitzicht op de Mt. Everest en de rest van de Himalaya met zijn besneeuwde toppen is schitterend. Bergdorpen met ontelbare terrassen, rivieren en bossen schuiven onder ons door. Sommige dalen zijn verdwenen onder een laaghangende wolkendek. De landing in Kathmandu verloopt zonder problemen.

De terugkeer naar de "beschaving" is enigszins schokkend. Het lawaai van claxonerende auto's, motoren en de stank van uitlaatgassen en rottend afval gemengd met rook en exotische geuren tart onze zintuigen. Maar de hotelkamer die voor vertrek wat shabby oogde lijkt nu een ongekende luxe. Een heerlijke warme douche, scheren en schone kleren aan. Het is pure verwennerij.

Wij zijn toe een een pizza en een glas witte wijn en waar kun je dat beter doen dan in La Dolce Vita. 's Avonds eten wij met de groep in New Orleans. Gelukkig binnen met een gaskachel aan. De mensen aan de tafeltjes buiten hebben het erg koud. Het eten en de wijn zijn goed en de stemming in de groep is opperbest. Daarna naar een bar met lifemuziek? Nee, niet voor mij de muziek is veel te hard. Dat trek ik niet meer. De jongeren, plus Ger, feesten door terwijl de oudere jongeren het voor gezien houden. De straten zijn overvol. Het is opletten geblazen.

Eenmaal in bed is van slapen echter geen sprake want uit een belendende bar klinkt snoeiharde techno house, trence hoor ik later van kenner Twan, waar geen oordop tegen gewassen is. Gelukkig 2008.